25 dec, 2009

Door Arnoud Bodde

Marieke Falkmann had komend weekeinde in Dublin willen meedoen aan het EK veldlopen. Dat was geen droom, die deelname, maar meer een vanzelfsprekendheid. De bondscoach dacht daar anders over. Wandelend over haar trainingsparkoers vertelt de 22-jarige atlete over een harde les die ze leerde.

Groningen| Ze schoot vol. Totaal onverwacht eigenlijk. "Ik bel je later wel", zei ze nog. En hing toen op.

Niet heel lang voor ons korte telefoongesprek had Marieke Falkmann een voicemailbericht gehoord van bondscoach Grete Koens. Dat was een hard bericht. Namelijk dat ze niet was geselecteerd voor het team dat nu komend weekeinde in Dublin op het Europees kampioenschap veldlopen uitkomt. En ook dat was onverwacht.
Falkmann is geen dromer. Nooit geweest ook eigenlijk. Ze had niet van jongs af aan de wens om ooit te schitteren op een NK of een EK atletiek. Ze deed aan atletiek, omdat ze niet hield van ’meidendingen’, zoals jazzballet, of door een hoepel kruipen tijdens gym. Het waren vooral jongens die in Emmen aan atletiek deden, maar dat was eigenlijk best stoer. Vooral op de langere loopafstanden kon ze goed meekomen.
Toen ze op haar achttiende in Groningen ging wonen en bij coach Eddy Kiemel in Team 4Mijl belandde, kwam ze er eigenlijk pas achter dat ze een zeer behoorlijke atlete is. Ze haalde in 2006 meteen NK-zilver op de 1500 en 5000 meter bij de junioren. Afgelopen zomer won ze zilver op de 5000 meter bij de senioren en liep ze het EK voor neosenioren (tot 23 jaar).
In diezelfde categorie had ze komend weekeinde het EK cross willen lopen. Ze ging er ook eigenlijk van uit dat ze dat gewoon zou doen. Maar Koens vond dat wat Falkmann tijdens de selectiewedstrijd in Tilburg liet zien onvoldoende. Eigenlijk voor het eerst in haar nog korte sportcarrière kreeg ze te horen dat ze ’niet goed genoeg’ zou zijn. Terwijl ze zich beter voelt dan ooit.
Haar zware knieblessure van bijna twee jaar geleden, zelfs daar ging ze nuchter mee om. " Dat was: go with the flow. Dit is de situatie en dit gaan we doen. Ik ben helemaal niet zo’n huiltype." Dus die tranen die ze liet, omdat ze niet mócht lopen op het EK, die had ze zélf niet eens verwacht. "Ik ben denk ik meer een wegstoptype. En als het dan uiteindelijk zover is dat je wel emotioneel wordt, is het drie keer zo erg.
Maar waar zat nou die pijn? Waarom was ze opeens niet meer die nuchtere goedlachse atlete, maar een huilende sportvrouw die zichzelf niet meer herkende? "Ik bedacht ineens dat ik drie maanden voor niks had getraind.
De meeste kilometers die ze in haar voorbereiding op het EK liep, liep ze op het parkoers van precies 4 mijl bij Kardinge. Soms al om zeven uur in de ochtend. Met niet meer dan een ontbijtkoek achter de kiezen, of soms gewoon op een nuchtere maag. Daar waar ze nu tijdens een wandeling vertelt over dat ’onherkenbare’ huilmoment en welke les ze daar uit trok.
Dat topsport keihard is. Ja. Het gaat er áltijd om. Ik had harder kunnen lopen in Tilburg. Ik was er zo aan gewend dat ik me plaatste voor toernooien waar ik voor trainde. Zo is het tot nu toe altijd gegaan. Die dingen waren altijd vanzelfsprekend. Maar dat is topsport dus niet."
De studente bewegingswetenschappen kon haar verhaal kwijt bij vriend Bart, coach Eddy en bij haar moeder. Ze nam na dat telefoontje op maandag een paar dagen vrijaf van haar trainingen. "Eddy zei: kijk maar wat je doet. Of je loopt de woede er uit. Of je doet even niks. Mijn hoofd stond er niet naar. En ik kon het niet even wegstoppen. Ik kreeg telefoontjes, sms-berichten. Terwijl ik het liefst even pizza wilde eten en het er niet meer over wilde hebben.
Inmiddels is ze weer haar nuchtere zelf. Afgelopen zondag had ze een familiedag. "Begint iedereen er weer over. Dan denk ik: kom op, er zijn wel belangrijkere dingen in de wereld.

Haar eerste training na de tranen was een van de saaiste trainingen ooit. In de ijskoude regen, zes keer tien keer 100 meter lopen, op hetzelfde stukje baan in het stadspark.

En na 100 meter moet je dan eerst 100 meter terug dribbelen. Dus je loopt 12 kilometer op 100 meter baan. Verschrikkelijk saai. Dat doe ik dus na een paar baaldagen." Maar dat is topsport soms. Niet alleen hard, maar ook saai. Falkmann geniet er vooral van. Ze is al weer op zoek naar nieuwe doelen, begin 2010. Het EK indoor in februari, het NK veldlopen in maart. "Die maanden die ik heb getraind voor het EK cross zijn ook daar goed voor natuurlijk."

Deze wandeling over haar trainingsronde gaat in een uur, twaalf minuten en een paar seconden. Haar langzaamste ronde ooit. "Ik spreek je weer", zegt ze aan de finish. Ze lacht vertrouwd en stapt op haar fiets.

(bron: Dagblad van het Noorden)